Panorama en Wolf
Zo slordig en onpersoonlijk als de stedelijke omgeving van de mute-projecties is, zo minitieus georganiseerd en voorzien van een persoonlijk stempel is het werk van deze kunstenaar. Uitgangspunt van Djindjikhachvili’s films zijn de beeldende, fotografische kwaliteiten van door hem uitgedachte tableaux-vivants. Film behoeft geen verhaal in narratieve zin te zijn voor Djindjikhachvili, integendeel zelfs. Nauwkeurig samengestelde tableaux-vivants dienen, ieder voor zich of in combinatie met elkaar, hun verhaal over te brengen op de toeschouwer. Dit verhaal behoeft niet chronologisch, aaneensluitend of logischerwijs te zijn of te verlopen. Het verhaal kan bestaan uit een momentopname zonder begin of einde en vastgelegd in een beeld. Djindjikhachvili laat hierbij niets aan het toeval over, hij componeert zijn werk nauwgezet, om tot de visueel meest heldere beelden te komen. Nadruk ligt op de compositie van het beeld, waarin scherptepunten, belichting, kleur, decor en de menselijke figuur en de choreografie van beweging een grote rol spelen. Om tot de grootst mogelijke controle over beeld en compositie te kunnen komen, filmt Djindjikhachvili bij voorkeur in een studio. Het werk wordt nauwgezet geconstrueerd teneinde die taferelen te produceren waarmee de kunstenaar zijn illusies, zijn stemmingen en zijn vervreemding wil overbrengen.
