Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.
Lieve Moeder
Voor deze 8e editie van mute maakte beeldend kunstenaar Luuk Wilmering nieuw werk. De laatste jaren verwierf Wilmering vooral bekendheid met fotografische werken waarin zijn eigen persoon een grote rol speelt. Zijn eigen verschijning is eerder een signatuur: ‘ik ben het die deze stelling inneemt’, dan dat de werken zelfportretten zijn. Wilmering speelt hierin een rol, van vervreemding of isolement, een rol waarin hij zichzelf weliswaar goed kan inleven, maar het blijft een pose: het werk is hiermee nog niet autobiografisch.
Voor mute werd hem gevraagd video te produceren. Voor de periode dat hij zich geheel toelegde op de fotografische werken, heeft Wilmering veelvuldig gewerkt en geëxperimenteerd met 16 mm-film. Het proces van het filmen, laten ontwikkelen, monteren en het lakken van het uiteindelijk projectiemateriaal werd echter op een gegeven moment te omslachtig en duur. En nu reikt de kunstenaar dus voor het eerst naar het medium ‘video’.
Voor de locatie en de omstandigheden van het project mute concentreerde Luuk Wilmering zich met name op de tegenover de projectiewand gelegen bushalte. Het wachten, de op de bussen wachtende reizigers, het publiek van mute. Dit wachten schept tijd en ruimte om iets net langer te laten zien dan gemakkelijk is. Om de tijd te vertragen.
Wilmering plaatst tegenover het wachten momenten van ongemak, onrust en neurose. Niet het gezicht van de kunstenaar speelt dit maal een grote rol, maar de handen.
Er wordt een brief geschreven. Een brief aan een moeder. De brief lijkt vriendelijk, maar niets blijkt minder waar: de vriendelijke woorden verbuigen steeds naar steken onder water en onderhuidse verwijten. Scenes van deze schrijvende hand worden afgewisseld met het beeld van elkaar wassende handen en van aan elkaar friemelende handen en vingers, het neurotisch tijdverdrijf van iemand die zich geen houding weet te geven.
Het werk is filmisch, maar heeft nadrukkelijk een fotografisch uitgangspunt. Het ongemak dat erin wordt weerspiegeld, wordt tergend uitgespeeld doordat de scene, het beeld feitelijk te lang wordt uitgerekt: film als fotografie die te lang duurt.
Aan de op de bus wachtende beschouwers brengt het werk onrust en ongemak, maar ook een poëtische schoonheid.