Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.
Tokyo Jungle
In haar werk begeeft zij zich op het snijvlak van fotografie en video. Video wordt door haar vertraagd, geloopd en stilgezet. Butink rekt de tijd uit met vertragingen en herhalingen, waardoor het gevoel van tijd eindeloos wordt.
Zij zoekt naar die plekken waar mensen zich als bewegende elementen doorheen verplaatsen. De bewegingen van mensen fascineren haar; hoe zij lopen, wachten of rennen en hoe ze zich tot elkaar verhouden. De mensen zijn zich niet bewust van het feit dat zij worden geobserveerd. De stills en video’s zijn gemaakt wanneer er niets op het spel staat en alles zijn natuurlijke loop volgt. Het is als een choreografie in de openbare ruimte.
Het liefst laat zij bij het vertonen van haar video’s de locatie en het werk op elkaar inwerken. Het werk komt goed tot zijn recht wanneer het getoond wordt in de openbare ruimte, op straat, waar het ook zijn oorsprong heeft. De omgeving is van grote invloed op de video en de video beïnvloedt op zijn beurt weer de omgeving. De nietsvermoedende voorbijganger, die zich op dat moment in de openbare ruimte bevindt, wordt zich bewust van zijn alledaagsheid en zijn eigen deelname aan de choreografie in de openbare ruimte.
Mute biedt haar wat dat aangaat een perfecte locatie en situatie.
De video die zij voor mute projecteert, toont mensen van bovenaf gefilmd. Zij lopen. Voor de rest gebeurt er niets. Maar naarmate men langer kijkt lijkt het een onbekend bordspel te worden waar de mensen, allen Aziatisch, als robots overheen marcheren. Iedereen loopt in hetzelfde tempo, in dezelfde richting. Heel af en toe toont de video een ‘dissonant’, iemand die net iets versnelt, iemand die het aandurft om in de tegenovergestelde richting te lopen.
Het werk gaat feitelijk naadloos over in de werkelijkheid van de locatie van mute. Waardoor de werkelijkheid van de beschouwer –fascinerend maar ook verwarrend- naadloos over gaat in het werk van Michal Butink.